Soms verandert er iets zonder dat je het direct onder woorden kunt brengen.
Gisteren had ik zo’n dag.
Ik volgde een live dag Own your voice bij Angela Drenth. Onderdeel van deze dag was een stembevrijding workshop in een oude silo. Een enorme, donkere ruimte waarin ieder geluid terugkaatste alsof de ruimte zelf meeluisterde.
Wat begon als spanning en weerstand, veranderde uiteindelijk in iets wat ik alleen maar kan omschrijven als bevrijding.
Tijdens een oefening voelde ik dat ik niet wilde zingen, maar wilde schreeuwen. Echt schreeuwen. Vanuit iets diepers. En voor het eerst liet ik dat volledig toe.
Wat me het meest raakte, was niet alleen wat het met mij deed, maar wat er in de groep gebeurde. Mensen begonnen te huilen. De energie veranderde. Alsof er iets openbrak wat al heel lang vastzat.
Op de terugweg naar huis besefte ik ineens waarom mijn werk mij zo diep raakt. Familiegeschiedenis gaat namelijk zelden alleen over feiten, documenten of archieven. Het gaat over wat generaties lang ongezien blijft.
Over stilte
Over verlies
Over patronen
Over identiteit
Over verhalen die nooit echt verteld zijn, maar nog altijd voelbaar aanwezig zijn.
Met Ri-Search.it onderzoek ik verborgen familiegeschiedenis en oorlogsverleden. Maar steeds meer voel ik dat mijn werk óók gaat over bewustwording, verbinding en het zichtbaar maken van wat generaties lang verborgen bleef.
Niet om te oordelen over het verleden. Maar om mensen opnieuw verbinding te laten maken met hun oorsprong, hun verhaal en uiteindelijk ook met zichzelf.
Misschien was dat wel precies wat gisteren gebeurde.
Dat ik mijn eigen stem eindelijk mag laten horen.